In 1911-1912 bouwden Charles Sandelé en zijn echtgenote Sylvie Coudeville het Hotel du Coq. Sylvie had het bouwterrein op 24 februari 1911 gekocht van Albert Cardinael uit Warneton. Enkele bronnen maken echter al in 1899 gewag van een Hotel du Coq, eigendom van Ch. Sandelé. De advertentie hiernaast verscheen in 'La Saison d'Ostende' op 24 september 1899. In elk geval was het Hotel du Coq één van de eerste hotels in het nieuwe ‘station balnéaire Le Coq-sur-Mer’.

Eenentwintig hotelkamers, verdeeld over drie verdiepingen met elk zeven kamers: dat was de capaciteit van het Hotel du Coq. Telkens vier kamers aan de voorzijde met uitstekend zicht op het tramstation, de villawijk en zelfs de zee, en drie kamers aan de achterzijde. Ze hadden een gemiddelde oppervlakte van 16 m²..

De grotere kamers bevonden zich aan de linkerzijde van het gebouw, één vooraan en één achteraan op elk verdiep. Daarboven, in de zolderverdieping: nogmaals zeven kamers met eenzelfde grondoppervlakte maar met schuin oplopende muren die het dakprofiel volgen. Het is niet duidelijk, maar wel waarschijnlijk, dat deze kamers eveneens verhuurd werden. De zolderkamers aan de voorzijde waren elk voorzien van een dakkapel. Aan de achterzijde was enkel een eenvoudig dakvenster aangebracht. Boven deze zolderkamers restte nog een ruime zolder.

Via de centrale ingang konden de hotelgasten het restaurant aan de rechterzijde en de receptie aan de linkerzijde bereiken. Het gebouw is volledig onderkelderd: daar bevonden zich destijds de keuken, de wasplaats, de wijnvoorraad en de bergplaatsen. Zowel onder het voorterras als onder de achterkoer werden grote regenwaterputten, sterfputten en een beerput gebouwd. Sanitaire installaties, aan- en afvoerleidingen, centrale verwarming en andere nutsvoorzieningen dateren van latere datum.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog vonden Duitse manschappen een onderkomen in het Hotel du Coq. We vonden een zorgvuldig verborgen exemplaar van de ‘Kieler Neueste Nachrichten’, gedateerd Mittwoch den 20. September 1916, gezet in de moeilijk leesbare Duitse Gotische drukletters.

Foto’s uit die periode tonen een overdekt terras of pergola, aangebouwd aan het Hotel du Coq. Mogen we aannemen dat deze pergola gekoppeld was aan de uitbating van het hotel?

Charles Sandelé hertrouwde in 1919 met Maria Maelfeyt. Zij gingen wonen naast het Hotel du Coq, in het huis toen ‘Leon’ genaamd, aan de Driftweg 8, waar vroeger de pergola stond. Het echtpaar bleef kinderloos. In 1952 adopteerden zij Marcel Bréhier.

Tussen de beide wereldoorlogen werd de uitbating van het hotel verdergezet. Ronkende namen van Franse châteaux prijkten in de witgekalkte caves van de wijnkelder. Tijdens WO II was De Haan vooral een rustige pleisterplaats voor Duitse officieren. Zij logeerden ook in het Hotel du Coq. In de kelder, boven de loden kraan van een regenwaterput werd als waarschuwing ‘Kein Trinkwasser’ geschilderd. Op de deur van een toilet op het gelijkvloers stond ‘Nur für Offiziere’. 

Kort voor of na WO II liet Charles Sandelé (°1871) de uitbating over aan Marcel Bréhier en zijn echtgenote Marie-José Pannecoucke. Al snel veranderde de aard van de uitbating. De vroegere hotelkamers van het Hotel du Coq werden ‘Appartements français à louer’ in Le Coq Résidence. Op het gelijkvloers verkocht men ‘gaufres de Bruxelles’.

Aldomet (tegen hoge bloeddruk) en Stugeron (tegen zeeziekte) waren de eerste geneesmiddelen op voorschrift die Rosemy Costers (rechts op de foto) op 2 augustus 1969 afleverde in de nieuwe Apotheek Costers. Op 8 juli 1978 volgde haar zus Geneviève Costers (links), die meer dan 35 jaar de officina leidde. Einde 2013 werd Geneviève opgevolgd door haar nicht Candide Jacobs (midden).